Hoe Karins droom wreed werd verstoord

by

Moeder Karin en vader Ton wonen, met hun 10 kinderen, al vele jaren in een oud en –inmiddels- veel te klein huis. Regelmatig lekt het dak, het tocht en de stookkosten zijn enorm. En hoewel de kinderen nu al met z’n tweeën of drieën een kamer moeten delen, is er een elfde kind op komst.

Al jaren hebben Karin en Ton gezocht naar een oplossing voor hun huisvestingprobleem. Na veel deskundigen te hebben geraadpleegd en alternatieven tegen elkaar te hebben afgewogen concluderen zij unaniem dat het laten bouwen van een nieuwe woning de beste oplossing is. Een mooi, modern en duurzaam huis dat groot genoeg is voor het hele gezin. Bovendien kan zo enorm op de stookkosten worden bespaard. Karin is dan ook al jaren intensief bezig om dit droomhuis voor elkaar te krijgen. Ze heeft een bouwkavel en een bouwvergunning geregeld, een architect een huis laten ontwerpen, en de bank zover gekregen om een hypotheek te verstrekken. Ook heeft ze enkele aannemers gevraagd om een offerte voor het te bouwen huis. Het is een spannende tijd, want deze week zullen de aannemers hun offertes indienen. Vrijwel niets staat hun droomhuis nog in de weg.

Hoewel Karin en Ton enthousiast zijn over het nieuwe huis zijn de kinderen hierover verdeeld. De domste kinderen van het gezin willen niet verhuizen en blijven tegenstribbelen. Dat moderne huis zien ze helemaal niet zitten, met als enige argument dat het een stom prestigeproject van hun ouders is. Ze blijven liever wonen in het bouwval in de achterstandswijk. Daarentegen zijn de slimste kinderen zeer enthousiast over de plannen. Ze zien dat de huidige woning veel te klein is en dat deze veel onderhouds- en stookkosten heeft. Ze kijken dan ook enthousiast uit naar de nieuwe woning, waar ze hun klasgenoten al vaak over hebben verteld. En dan is er nog een groep kinderen die op zich wel wil verhuizen, maar dan mag er verder helemaal niets veranderen. Het kleedgeld moet gelijk blijven en ook de dagjes uit en vakanties moeten gewoon doorgaan. Ze vinden hun verworven rechten, waar ze dagelijks van profiteren, belangrijker dan het nieuwe huis en hun verdere toekomst.

De gemeente is enthousiast over de plannen van Karin en Ton. Omdat ze hun huis willen bouwen in een nieuwe wijk zal die wijk een extra impuls krijgen. Voor dergelijke initiatieven heeft de gemeente zelfs een subsidiepotje, waardoor Karin en Ton 35% van de woning kado krijgen van de gemeente. In de hypotheekplannen is al rekening gehouden met dit bedrag. De gemeente stelt hierbij echter één voorwaarde: de woning moet binnen 1 jaar zijn gebouwd. Lukt dat niet, dan kunnen Karin en Ton fluiten naar deze zeer welkome bijdrage.

Hoewel Karin en Ton nog steeds enthousiast zijn over de nieuwe woning maakt Ton zich steeds meer zorgen. Het gezin heeft veel uitgaven en Ton heeft het gevoel dat er nog veel meer kosten zullen komen. Hoewel Karin de boekhouding van het gezin doet en zij er alle vertrouwen in heeft dat het gezin alle rekeningen kan betalen, denkt Ton maar aan één ding. Hij heeft de kinderen immers beloofd dat de verhuizing er niet toe mag leiden dat zij het ook maar iets slechter zullen krijgen. Kan hij die belofte wel nakomen, nu er misschien extra kosten komen? Ton begint te twijfelen. Als de domste kinderen telkens maar blijven jammeren dat ze niet willen verhuizen, en daarbij steun krijgen van de buurmannen Frits, Richold, Arthur en Johan, weet Ton niet meer of het nieuwe huis wel zo’n goed plan is.

Op een druilerige dag in september wordt het Ton te veel. Hij gelooft de praatjes van zijn vrouw niet meer en wil niet eens meer praten over haar financiële plannen voor volgend jaar. Ook wil hij niet wachten op de offertes voor het nieuwe huis, die de aannemers deze week zullen indienen. Sterker nog; achter de rug van Karin om belt hij de aannemers en de bank, om te zeggen dat het gezin afziet van het nieuwe huis. Ton knapt liever de bestaande woning op, en ziet dan wel hoe het gezin verder moet wonen.

De aannemers, de bank, de gemeente en de architect begrijpen er niets meer van. Bijna alles was in kannen en kruiken en dan besluit Ton, op basis van onduidelijke vermoedens en de emoties van een paar kinderen, de stekker uit het nieuwe huis te trekken. Karin, die haar haalbare droomhuis in één klap ziet verdwijnen, is zwaar teleurgesteld. Binnen een jaar een nieuw en goedkoper droomhuis ontwerpen en bouwen, zodat de gemeente voor dat huis een subsidie verleent, is volgens haar onmogelijk. En door de onbeschofte manier wijze waarop Ton haar droom heeft verstoord is haar vertrouwen in Ton compleet verdwenen. Zij ziet maar één oplossing, en verlaat met een deel van haar kinderen het krot waar Ton, met de domste kinderen, waarschijnlijk nog lang en tegen veel kosten zal blijven wonen.

En zo is een prachtig en kansrijk initiatief, om onduidelijke gronden, in één veeg van tafel…

Advertenties

Tags: , ,

9 Reacties to “Hoe Karins droom wreed werd verstoord”

  1. SuperRichard Says:

    Wie bedoel je precies met de ‘domme zeurende kinderen’ toch niet de hardwerkende belastingbetalende burgers van Groningen die met 75% tegen de komst van de tram stemmen op een poll van RTV-Noord mag ik hopen. Want als dat zo is, ben je echt de weg kwijt ben ik bang…..

    • Karrs Says:

      (Als ik even voor Tramfan mag spreken) Nee, met “domme zeurende kinderen” bedoelen wij de tegenstanders van het project RegioTram die zonder zich in het project verdiept te hebben, wel luidkeels verkondigen hoe het allemaal precies zit.

      Internetpolls moet u trouwens niet serieus nemen; dat doen wij ook niet. Nee, ook niet als het beeld andersom was geweest. 🙂

    • Martin Wiersema Says:

      Het is maar goed dat er geen beleid wordt gevoerd op basis van de uitkomsten van polls of referenda! Dan kwam er weinig van terecht!

      Het is nu eenmaal zo, als er per referendum gekozen moet worden of er al dan niet wat nieuws moet worden ingevoerd, de overgrote meerderheid “tegen” zal zijn! De “gewone” stemmer is veelal niet op de hoogte van alle bijzonderheden en redeneert: het is nu toch ook goed! Waarom zouden we bv een tram laten rijden?

      Nee, we moeten er op vertrouwen dat de politici gekozen bij de reguliere verkiezingen hun werk naar eer en geweten doen.

    • SuperRichard Says:

      Sorry, maar ik heb echt meer vertrouwen in mijzelf dan ik politici als Karin Dekker!!, Wat een.. nou ja.. laat maar, blij dat we er zometeen vanaf zijn. En heel veel ondernemers met mij. Klopt ik heb mij niet 100% in die tram verdiept en kan er wat dat aangaat geen deskundig oordeel over geven, maar vind het hoogst irritant dat het zoveel gemeenschaps geld kost, dat het de oosterstraat verziekt, en die hele klimbim aan bovenleidingen zie ik niet zitten. Komt bij dat de meeste inwoners van de stad er niks aan hebben…

    • Karrs Says:

      We begrijpen dondersgoed, dat niet iedereen zich erin wil of kan verdiepen. Daarom kunnen we ook wel begrijpen dat sommige argumenten de ronde blijven doen. Meestal is het zo dat als mensen éven de tijd nemen om onze site te lezen bijvoorbeeld, al een heel wat genuanceerder beeld hebben.

      Maar die mensen die bij hoog en bij laag van alles blijven roepen, vaak vanuit de onderbuik, zonder onderbouwing, soms zelf zonder er überhaupt iets vanaf te weten… dat zijn de “domme kinderen”.

    • SuperRichard Says:

      Dat is idd jammer dat sommige mensen we een mening hebben zonder zich er in te verdiepen. Zeker als de informatie duidelijk op een keurige site wordt aangeboden als deze. Sneu voor jullie dat het niet doorgaat.

  2. Keida Says:

    Karss,

    Prachtige parodie, schets inderdaad voor de niet ingewijde goed wat er is gebeurd.
    Toch 1 klein kritiekpuntje: je had nog wel moeten/kunnen verwerken dat in de aanloop naar de nieuwbouw de financiele situatie in den lande iets minder rooskleurig is geworden.
    Ik ben voor de tram, maar wel in goed perspectief blijven plaatsen.

    • Karrs Says:

      Hallo Keida,

      Dank je wel, maar ik ben toch echt niet de schrijver van het stukje. Dat is mijn collega Tramfan. 🙂

  3. Martin Wiersema Says:

    Inderdaad, met een veeg is die tram van tafel!
    En dat na 15 jaar voorbereiding! Niet te geloven.
    Groningen denkt nu weer ruimte op de begroting te hebben (commentaar CDA Groningen).

    Maar bovenstaande prachtige parodie laat wel zien dat dit wel eens tegen kan vallen….
    Maar alle hulde voor deze parodie!

Reacties zijn gesloten.